गाउँमा एकजना भलाद्मि मानिसकाे नि,धन भएछ । उसका छाेराहरू र छरछिमेक मिली ला,स ज,लाउन लैजाने तयारी भइरहेको समयमा एक अपरिचित व्यक्ति आउँछ र ला,स को पाउ समात्दै भन्न लाग्छ “म,र्ने मानिसले मसँग १५ लाख लिनु भएकाे थियाे।

पहिला मलाई उक्त पैसा कसले तिर्ने भन्नुहोस्, त्यसपछि मात्र ला,स काे दाह सं,स्कार गर्न लैजानुहाेस् ।

अब तमाम म,लामी हरू खडा भएर तमाशा हेरिरहेका थिए, छाेराहरूले बताए कि म,र्ने मानिसले कहिल्यै कसैसँग पैसा कर्जा लिएकाे कुरा गर्नु भएको थिएन ।

त्यसैले हामी याे पैसा दिँदैनाैँ । छाेराहरूले त तिर्दैनन् भने हामी छिमेकीहरूले त तिर्ने कुरै भएन भन्न लागे छिमेकीहरू । ला,स लाई बाेक्न खाेज्छन् तर त्यस मानिसले लास काे पाउ समातेर बसिरहेकाे हुन्छ ।

याे खबर घरभित्रसम्म पुग्छ । बुहारीहरू हामीलाई थाहा छैन र पैसा तिर्दै तिर्दैनाैँ भन्छन । म,र्ने मानिसकी एउटी छाेरी पनि थिइन् जाे रुँ,दै बाहिर आइन् र लास काे गाेडा समाउने व्यक्तिलाई आफ्नो गरगहना फुकालेर दिँदै भन्छिन् “लिनुहाेस् यी गहना।

यसलाई बेच्नुहाेस् र आफ्नो पैसा असुल गर्नुहोस् तर बिन्ति गर्दछु बाबाकाे अन्तिम दा,हसं स्कार नराेक्नुहाेस
नपुगेकोरकम पछि तिर्छु, सक्दाे चाँडाे व्यवस्था गर्छु ।

अब लास समाउने मानिस उक्त छाेरीलाई सान्त्वना दिँदै भन्छ “छाेरी म यहाँ कसैलाई चिन्दिन, उहाँकाे बारेस चिन्नु थियो । मुख्य कुरा त उहाँले मसँग पैसा माग्नु भएको थिएन, बरू मैले उहाँसँग मागेकाे थिएँ ।

उहाँ बित्नु भएको थाहा पाएँ र कर्जा फिर्ता गर्दा कसलाई दिने हाे भनी बुझ्न याे ना,टक गर्नु पर्यो
अकस्मात् प्राप्त भएकाे सम्पतिमाथि धेरैले आँखा गाड्छन, मलाई सही हकदार चिन्नु थियो । लाै राख याे १५ लाख रुपियाँ र मलाई दिएका सबै गहना पनि फिर्ता लेऊ । यसमा हक तिम्रो मात्र छ ।

वास्तवमा छाेरीकाे माया जीवनकाे साया हाे छाेरीलाई बचाउने, पढाउने र अघि बढाउने संकल्प गरौँ ।

जसकाे घरमा छाेरी छिन्, त्याे घर पहिलाे स्वर्ग हाे । यो कथा मन परे शेयर पनि गर्नुहोला ।