लिला बल्लभ नेपाल, बिराटनगर
तिम्रो लामो बलिदान तिमीलाईनै घाँडो भएको देख्दा,
तिम्रा मुटुका ढुकढुकीहरु तिमीले आफै सुन्न नसक्दा,
खै कहाँ होला सपुतहरुले स्वर्ग जाने बाटो,
आखिर सबै निमिट्यान्न पारेर दंग छौ है तिमी ?

आफ्नै नामको भजनले इश्वर प्रशन्न हुने भए,
किन चाहिन्थे होला भक्तराजहरु यहाँ ?
तिमी आफैले भगवान जन्माउन सक्ने भए,
किन छट्पटाउछिन आमा प्रसुतिका ब्यथासँग,
आखिर भोकालाई नै नंग्याएर दंग छौ है तिमी ?

तिमी बाहेक मेरो कोही थिएन यो संसारमा,
म जस्ता भोका नांगाहरुले देखेको सपना थियौ तिमी,
भुल भयो सपनालाई सत्य ठानेर निदाउँन खोज्नु,
झल्यास्स ब्युँझिदा ओच्छ्यानमा सबै भ्रम रहेछ,
आखिर सबैलाई पश्चातापमा जलाएर दंग छौ है तिमी ?