मेरो युरोपको यात्रा र स्मरणहरु

२०८० असार २७ गते, बुधबार

निर्मलादेवी तिम्सिना
झस्किएको सपना र चस्किएको मुटु बोकेर रमाउँदै रहरले सायदै कोही विदेसिदैन होला ! ओछ्यान पर्दै गरेका बा–आमाको सेवा गर्नु जीउँदा भगवानको सेवा गर्नु थियो । काख भरिका वच्चालाई ममता दिनु आफै भगवान हुनुजस्तै थियो । पति सेवा पनि कुनै मन्दिर धाए भन्दा कम थिएन तर जहाँ अकिञ्चन हुन्छ त्यहाँ सबै कुरा भएर पनि शान्ति हुँदो रहेनछ । पैसा नै सबैथोक हैन त पैसा हुनेले भन्ने रहेछन् । पैसा नहुनेलाई सबैथोक पैसा नै हुनेरहेछ ।
१५ वर्षको लामो समयको अथक परिश्रम र ठूलो रकम तिरेर बटुलेका प्रमाणपत्रहरु सयौं कार्यालयका प्रमुखहरुले पल्टाउँदा पल्टाउँदै धर्सि सकेका थिए । निक्कै समय लगानी गरेर श्रम बेच्न प्रमाणपत्र किनेकी थिएँ । तिनै प्रमाणपत्र मूल्यहीन भएपछि श्रम कहाँ बिक्थ्यो र ! ागउँमा भएको अलिकति खेतबारी बाआमाले भविष्य बनाउने सपनाले मेरा प्रमाणपत्र किनि दिँदै बेचिसकेका थिए । खास त्यो जग्गा थियो त दुई छाक टार्न आनन्दले सकिने थियो ।
सहरका अनेक चोकचोकमा र गल्लीगल्लीमा भोकाएको चितुवा भौतारिए जसरी बर्षौ भौतारी रहे । दिन आवश्यकताले भौतारिन्थे र रात अभावले । अथक छट्पटिले आवश्यकताका खात दिन दुई गुणा रात चौ गुणा थपिएका थिए । पुर्खाहरुले नेपाली हुनुमा गर्व गर्ने होसला छोडेर गएका भए पनि तत्कालिन जल्दाबल्दा छ्यापछ्याप्ती मौलाएका व्वाँसा र धमिराले देश ख्वाप्लक्क निलिसकेका थिए । जसले गर्दा नेपाली भनेर आफूलाई चिनाउँदै गर्दा आफै शीर झुकेको महसुस हुन्थ्यो । दलाल, घुसखोरी र तस्करले मात्र सम्पत्तिका ठुलो पोका जम्मा पारेरका छन् भन्दा अनुचित नहोला । सामान्य व्यक्ति गरिबीको ठूलो चक्रव्यूहमा होमिएको कुरा दिनमा लाखौंलाख युवायुवती विदेशिन लाइन लागेको विमानस्थलको यात्राले बताएको हुन्छ । त्यो यात्रा मैले पनि तय गरेँ ।
प्हिला त श्रम बेच्ने आशाले प्रमाणपत्र किनेको थिएँ यो पाली आफैंलाई बेचि दिएँ । निक्कै महँगोमा आफूलाई बेचेर युरोपको साइप्रस तिर लागेँ । यात्रा आफैंसँग अन्जान थियो । पिडाले जिउँदै मारिरहेको थियो । प्रकृतिले छोरी मान्छेलाई धेरै कुरा त्याग्न सिकाएको थियो जन्म, घर, जन्मदाता, आफन्त, साथी, रहर सबै त्याग्न सिकाए पनि जन्माएको मान्छेलाई चटक्क छोडेर हिँड्दा सबै छोडेको भन्दा धेरै पीडा हुँदो रहेछ । मेरो मुटुको टुक्राको अनुहारमा आँखाले अन्तिम स्पर्शसम्म लिन नसकेरै यात्रा अगाडि बढाए ।
भुइँमा खुट्टाले हिँडेको अनुभव धेरै थियो, गाडीको यात्राको अनुभव पनि थियो, आकाशभित्र जहाजको यात्रा अनुभव थिएन । अनुभव विनानै लामो यात्रा सकिएछ, पत्तै पाइन । मन आफूसित भए पो थाहा हुन्थ्यो । एउटा मृत मान्छे जो चितामा सुतिरहेको उसले के नै थाहा पाउन सक्छ र । थाहा पाउने भए आगोले किन पोलेन ? उ किन चिच्याएर उठेन ? म त्यो बखत चितामा सुते भन्दा केही कम थिइन ।
युरोपको मैदानमा उत्रिएका मेरो पाइला बेसुर चले कसैको इशारामा । पाइला मात्र चलेनन् भाषा, संस्कार, खानपान, सबै अरुकै इसारामा चले । यतिसम्म भयो म को हुँ भनेर चिमटीचिमटी आफू भएको सम्झना आफूलाई दिन्थेँ । नाम युरोप भएपनि काम र दाम खाडीको भन्दा कम थिएन । आठ घण्टा कामको सम्झौता भए पनि चौबिसै घण्टा खटिनु पर्ने रहेछ । स्वतन्त्रता हराउँदो रहेछ । एक कैदी बराबर । यस्तो हुन्छ भनेर नबुझी आएको भने पक्कै हैन ।
बुझेर आत्मसमर्पण गर्नु सिवाय के नै हुन्छ र गरीबिको । बल्ल महिनामा एकदिन छुट्टी निस्कने अवसर जुट्यो नेपाली अनुहार देख्दा थामी नसक्नु मुटु दुख्यो । कति धेरै दिदी बहिनी र दाजुभाई विदेशिएका रहेछन् । यति सानो देशमा त यति धेरै दिदी बहिनी र दाजुभाई हुनुहुन्छ भने अरु ठूला ठूला देशमा कति दाजुभाई र दिदी बहिनी हुनुहुन्छ ? मन झन् भारी भयो । महिनाभरि उकुसमुकुस भएर काम गर्दै बल्लतल्ल महिनामा चार सय यूरो थाप्दा आएको रुपैयाँ सम्झेर झन बढी मुटु दुख्थ्यो । त्यो पनि बुझी बुझी आएको हो । भिखारीलाई जति सरो पनि माग्न छोड्दैन । बाध्यता नै बुझ पचाउनु थियो । जति पीडा भए पनि साथीहरुसित हाँसेर फोटा खिचियो । हाँसेका फोटाले सुख अनुभूति दिए पनि पीडाका चाङ्ले मुटु फुट्ने गरी थिचिएको थियो । मानौ कुनै ठूलो पहाड छातीमाथि ढसमस बसेको छ ।
निश्चित आवश्यकता किन कर्तव्य बेचेको छु, प्रेम बेचेको छु, ममता बेचेको छु र खुसी बेचेको छु । रहरले विदेश गएको होस् भन्नेलाई के थाहा बाध्यता र जिम्मेवारी अनि स्तनपान गर्दा गर्दैको बाल शुलभ ममता । जिम्मेवारीले धेरै कुरा सिकाउँछ अरुको कमाई खाएर कोठे रानी हुनेले कहाँ पाएर नयाँ अनुभव बटुल्नु । नयाँ कुरा देख्न पाउनु । दुःख खोज्नेले मात्र मिठो अनुभव बटुल्छ । दुःखभित्र असीमित ज्ञान हुन्छ जति पुस्तकका पन्नाभित्र हुँदैन ।
माया गर्ने आफन्तले कहिले नेपाल फर्किने भनेर प्रश्न माथि प्रश्न गरिरहेका हुन्छन् । मौन रहेको छ मेरो उत्त । उनीहरुलाई दिने उत्तर आफैसित प्रश्न बनेको छ । नेपाल गएर के गर्छेस ? यत्रो वर्ष नेपाल बसेर के गरिस् ? अब तुरुन्तै जान्छेस ? लाचार छन् उत्तर । आँखाभरि प्यारो जन्मभूमिको तस्बिर कैद छ । मुटुभरी आफन्त र देशको माया छ । हरेक रात सपनाभरी आफ्नै माटोमा आफन्तकै साथमा हुन्छु । झस्किएर विउँझिदा पनि आफूलाई ठेगानामा पाउँदिन । प्रिय देश तिम्रै असीमित माया छ ।
तिम्रो मायाको तराजुमा कोही बढी हुनै सक्दैन । तर कहिल्यै नफर्कनु जस्तो लाग्छ तिम्रो माया नलागेर हैन तिम्रो सर्वनाश हेर्न नसकेर तिमीलाई दिनदिनै सक्दैछन् तिम्रा अराजक सन्तानले । तिमीलाई खरानी बनाउँदैछन् असत्तीहरुले । तिमी जल्दै गरेको हेर्न कसरी आउ आमा ? तिमी नै सुरक्षित छैनौ भने हामी कसरी सुरक्षित हुँला ?

59 Views

ताजा

अन्ततः क्रिकेटर सन्दीप लामिछानेले पाए सफाइ

२०८१ जेष्ठ २ गते, बुधबार

अन्ततः क्रिकेटर सन्दीप लामिछानेले पाए सफाइ

२०८१ जेष्ठ २ गते, बुधबार

नर्सहरूको सुविधामा एकरूपता ल्याउन सरकारले पहल गर्छः प्रधानमन्त्री प्रचण्ड

२०८१ बैशाख ३० गते, आईतवार

कामिरिताद्वारा २९औँ पटक सगरमाथाको सफल आरोहण

२०८१ बैशाख ३० गते, आईतवार

भरतपुरमा स्कुल बसमा आगजनी

२०८१ बैशाख ३० गते, आईतवार

राष्ट्रपतिका आर्थिक सल्लाहकार नेपालद्वारा राजीनामा

२०८१ बैशाख ३० गते, आईतवार

हिमालयन अन्तर्राष्ट्रिय अवार्डको चौथो संस्करण सम्पन्न

२०८१ बैशाख २७ गते, बिहीबार

दिन दाहाडै नबिल बैंकबाट १ करोड ३४ लाख चोरी

२०८१ बैशाख १८ गते, मंगलवार

काठमाडौंमा वायु प्रदूषण बढ्यो, मास्क लगाउन स्वास्थ्य मन्त्रालयको आग्रह

२०८१ बैशाख १८ गते, मंगलवार

मतदाताको शिर झुक्न दिँदैनः सांसद नेम्वाङ

२०८१ बैशाख १८ गते, मंगलवार

सप्तरीमा भीषण आगलागी, दुई सय घर जले

२०८१ बैशाख १८ गते, मंगलवार

लोकप्रिय

‘स्वीकार’ अटिजम सन्देशमुलक म्युजिक भिडियो सार्वजानिक

२०८० चैत्र २२ गते, बिहीबार

मेरो रहरले कलाकारिता क्षेत्रमा आएकी हुँ

२०८० मंसिर २९ गते, शुक्रबार

मनसुन लम्बियोः ‘धान नकाटौं, काटेको भए भित्र्याइहालौं’

२०८० आश्विन १५ गते, सोमबार

दलाल पूँजीपति वर्ग नै हाम्रो प्रमुख शत्रु हो

२०८० भाद्र २२ गते, शुक्रबार

शनिबार काठमाडौंका ५० भन्दा बढी ठाउँमा विद्युत् सेवा अवरुद्ध हुने

२०८० भाद्र १ गते, शुक्रबार

काठमाडौं महानगरपालिकाद्वारा खुल्ला दूध बेचबिखन, पानीपुरी, चटपटेमा रोक लगाउने तयारी

२०८० श्रावण २८ गते, आईतवार

राजकुमारको कृषि कथाः कर्म गर, सफलता पछिपछि आउँछ

२०८० असार २४ गते, आईतवार

१ लाख १ हजार १सय ११ रुपैया राशिको आदर्श पत्रकारिता पुरस्कार किशोर नेपाललाई

२०७९ चैत्र २४ गते, शुक्रबार

धनकुटा महोत्सवमा ३० जना घाइते

२०७९ माघ १५ गते, आईतवार

2020 Copyrights Reserved at dnfkhabar.com

Designed & Developed By Web House Nepal